<\/span><\/h2>\n\n\n\nMikulicz zdecydowa\u0142 si\u0119 studiowa\u0107 na lekarza w Wiedniu, co natychmiast doprowadzi\u0142o do konfliktu z ojcem, kt\u00f3ry chcia\u0142, aby syn zosta\u0142 prawnikiem i wst\u0105pi\u0142 do Akademii Orientalistyki. W rezultacie ojciec przesta\u0142 p\u0142aci\u0107 za nauk\u0119 Jana i on musia\u0142 zarabia\u0107 na korepetycjach \u2014 udzielaj\u0105c lekcji niemieckiego i gry na fortepianie.<\/p>\n\n\n\nW ten spos\u00f3b pozna\u0142 swoj\u0105 przysz\u0142\u0105 \u017con\u0119 Henriett\u0119 Pacher. Wkr\u00f3tce, dzi\u0119ki protekcji wp\u0142ywowych przyjaci\u00f3\u0142, otrzyma\u0142 stypendium fundacji Silbersteina w wysoko\u015bci 700 gulden\u00f3w rocznie.<\/p>\n\n\n\n
Nauczycielami Mikulicza byli znani medycy tzw. „M\u0142odszej Szko\u0142y Wiede\u0144skiej” \u2014 Joseph Hyrtl, Ernst Wilhelm von Br\u00fccke, Karl von Rokitansky i inni<\/p>\n\n\n\n
W 1873 roku Mikulicz-Radecki s\u0142u\u017cy\u0142 przez rok w wojsku jako einj\u00e4hriger Arzt („lekarz jednoroczny”) i odszed\u0142 do rezerwy jako lekarz rezerwy austriackiej Landwehry.<\/p>\n\n\n\n
W marcu 1875 roku Jan zda\u0142 egzamin pa\u0144stwowy i uzyska\u0142 doktorat ze wszystkich nauk medycznych. w tym samym roku o\u015bwiadczy\u0142 si\u0119 swojej przysz\u0142ej \u017conie Henrietcie.<\/p>\n\n\n\n
Po uko\u0144czeniu uniwersytetu i uzyskaniu dyplomu Mikulicz wybra\u0142 chirurgi\u0119 na specjalizacj\u0119. Jego praktyka odby\u0142a si\u0119 w drugiej klinice chirurgicznej u profesora Theodora Billrotha. Pocz\u0105tkowo Billroth by\u0142 sceptycznie nastawiony do pomys\u0142u Mikulicza, aby zosta\u0142 chirurgiem i poradzi\u0142 mu, aby znalaz\u0142 dla siebie co\u015b bardziej praktycznego, poniewa\u017c fizycznie Jan by\u0142 s\u0142aby, bolesny, cierpia\u0142 na tiki. Billroth napisa\u0142 mu nawet list polecaj\u0105cy do I kliniki chor\u00f3b kobiecych. Mikulicz odwiedzi\u0142 t\u0119 klinik\u0119, ale szybko wr\u00f3ci\u0142.<\/p>\n\n\n\n
<\/span>Klinika Billrotha<\/span><\/h2>\n\n\n\nKlinik\u0119 Billrotha Mikuli\u0107 opisa\u0142 jako organizacj\u0119 niemal wojskow\u0105, o \u015bcis\u0142ej dyscyplinie i hierarchii.<\/p>\n\n\n\n
raca by\u0142a podzielona mi\u0119dzy dw\u00f3ch asystent\u00f3w i o\u015bmiu wolontariuszy. Najm\u0142odsi podlegali asystentowi i w miar\u0119 przesuwania si\u0119 do przodu mo\u017cna si\u0119 by\u0142o powoli zbli\u017cy\u0107 do Billrotha. Pocz\u0105tkowo do obowi\u0105zk\u00f3w Mikulicza nale\u017ca\u0142o badanie i obserwacja pacjent\u00f3w, sporz\u0105dzanie dokumentacji medycznej, prowadzenie bada\u0144 mikroskopowych preparat\u00f3w operacyjnych i opiekowanie si\u0119 materia\u0142em opatrunkowym dla ca\u0142ej kliniki, podawanie instrument\u00f3w do operacji, wykonywanie narkozy.<\/p>\n\n\n\nP\u00f3\u017aniej pozwolono mu pracowa\u0107 samodzielnie pod nadzorem samego Billrotha lub starszego asystenta. Jako wolontariusz pracowa\u0142 przez trzy i p\u00f3\u0142 roku, zanim awansowa\u0142 na asystenta. Sta\u0142o si\u0119 to w 1877 roku.<\/p>\n\n\n\n
W 1879 roku Mikulicz-Radecki odby\u0142 pi\u0119ciomiesi\u0119czn\u0105 podr\u00f3\u017c naukow\u0105 w celu zaawansowanego szkolenia, podczas kt\u00f3rej odwiedzi\u0142 klinik\u0119 Volkmanna w Halle, klinik\u0119 Thierscha w Lipsku, uczestniczy\u0142 w VIII Kongresie Niemieckiego Towarzystwa Chirurg\u00f3w w Berlinie. Podr\u00f3\u017cowa\u0142 tak\u017ce do Kilonii, Monachium, Bazylei, Kolonii i Pary\u017ca.<\/p>\n\n\n\n
W 1880 roku w jego \u017cyciu wydarzy\u0142o si\u0119 kolejne wa\u017cne wydarzenie, on w ko\u0144cu si\u0119 o\u017ceni\u0142.<\/p>\n\n\n\n
<\/span>Profesor Mikulicz-Radecki<\/span><\/h2>\n\n\n\nW 1882 roku Jan Mikulicz-Radecki zosta\u0142 profesorem w Krakowie, zajmuj\u0105c miejsce na katedrze, kt\u00f3re zwolni\u0142o si\u0119 po \u015bmierci kolegi. Opr\u00f3cz niego Rada Wydzia\u0142u Lekarskiego Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego rozpatrywa\u0142a jeszcze dziewi\u0119ciu innych kandydat\u00f3w. Pocz\u0105tkowo sprawy nie uk\u0142ada\u0142y si\u0119 zbyt dobrze dla Jana, usuni\u0119to go z listy kandydat\u00f3w z powodu rzekomo niewystarczaj\u0105cej znajomo\u015bci j\u0119zyka polskiego. Jednak 21 pa\u017adziernika 1882 roku Mikulicz zosta\u0142 przedstawiony kolegium wydzia\u0142u lekarskiego, a 23 pa\u017adziernika wyg\u0142osi\u0142 pierwszy wyk\u0142ad „profesorski”.<\/p>\n\n\n\n
W latach 1882-1887, kieruj\u0105c Katedr\u0105 i Klinik\u0105 Chirurgii Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego, zorganizowa\u0142 nauczanie chirurgii w Krakowie i zmodernizowa\u0142 klinik\u0119. Przed Mikuliczem by\u0142o tam oko\u0142o 150 pacjent\u00f3w, sala operacyjna by\u0142a ma\u0142a, ciemna i s\u0142abo wentylowana. Nowy kierownik nakaza\u0142 wybielenie \u015bcian sali operacyjnej, poszerzenie okien, znalaz\u0142 dodatkowe miejsce na rozmieszczenie pacjent\u00f3w i operacje.<\/p>\n\n\n\n
W 1887 Mikulicz przyj\u0105\u0142 ofert\u0119 z Kr\u00f3lewca i opu\u015bci\u0142 Krak\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
<\/span>Katedra chirurgiczna w Kr\u00f3lewcu<\/span><\/h3>\n\n\n\n1 kwietnia 1887 roku on „przyj\u0105\u0142” klinik\u0119 w Kr\u00f3lewcu, zwyci\u0119\u017caj\u0105c konkurencyjnie nad czterema kandydatami.<\/p>\n\n\n\nW sumie mieszka\u0142 w tym mie\u015bcie przez 3 lata, ale z obiektywnych powod\u00f3w nie by\u0142 w stanie osi\u0105gn\u0105\u0107 swojego celu. Dlatego po otrzymaniu w 1890 roku oferty zostania dyrektorem kliniki chirurgicznej we Wroc\u0142awiu natychmiast zgodzi\u0142 si\u0119 na przeprowadzk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
<\/span>Klinika we Wroc\u0142awiu (1890-1905)<\/span><\/h2>\n\n\n\n1 pa\u017adziernika 1890 roku Mikulicz stan\u0105\u0142 na czele Wroc\u0142awskiej kliniki z du\u017c\u0105 sal\u0105 operacyjn\u0105 i 90-\u0142\u00f3\u017ckowym oddzia\u0142em.<\/p>\n\n\n\n
Poprzednik Mikulicza Hermann Fischer przed wyjazdem przeni\u00f3s\u0142 plac\u00f3wk\u0119 medyczn\u0105 do budynku Fundacji Marii Johanny Pulvermacher, znajduj\u0105cego si\u0119 przy Tiergartenstra\u00dfe (obecnie ul. Marii Sk\u0142odowskiej-Curie). Oficjalnie plac\u00f3wk\u0119 t\u0119 otwarto ju\u017c pod nowym dyrektorem, 1 kwietnia 1891 roku.<\/p>\n\n\n\n
W 1896 roku Mikulicz by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem czasopisma medycznego „Mitteilungen aus den Granzgebieten der Medizin und Chirurgie”, wydawanego na kampusie uniwersyteckim w Jenie w Turyngii. W 1899 roku otworzy\u0142 we Wroc\u0142awiu prywatn\u0105 klinik\u0119 na 30 \u0142\u00f3\u017cek przy Tiergartenstra\u00dfe 83\/85, w kt\u00f3rej opr\u00f3cz niego pracowa\u0142o dw\u00f3ch asystent\u00f3w i trzy piel\u0119gniarki.<\/p>\n\n\n\n
<\/span>Choroba i nag\u0142a \u015bmier\u0107<\/span><\/h2>\n\n\n\nW 1904 roku Jan Mikulicz zdiagnozowa\u0142 u siebie chorob\u0119 nowotworow\u0105 \u2014 nieoperacyjnym z\u0142o\u015bliwy guz nadbrzusza \u017co\u0142\u0105dka.<\/p>\n\n\n\n
7 stycznia 1905 roku jego przyjaciel Anton Eiselsberg z Wiednia przeprowadzi\u0142 laparotomi\u0119 pr\u00f3bn\u0105 we w\u0142asnej klinice Mikulicza. Eiselsberg nie usun\u0105\u0142 guza, poniewa\u017c Mikulicz mu zabroni\u0142. Po zabiegu Jan wr\u00f3ci\u0142 do pracy, do swoich student\u00f3w, kt\u00f3rym powiedzia\u0142 na wyk\u0142adzie, \u017ce „najwi\u0119kszym i najszlachetniejszym zadaniem lekarza jest w\u00f3wczas pomaga\u0107 choremu, gdy pomoc chirurgiczna jest niemo\u017cliwa”.<\/p>\n\n\n\n
14 czerwca 1905 roku o godzinie 10 rano Jan Mikulicz-Radecki zmar\u0142 we w\u0142asnym domu przy Auenstrasse (dzi\u015b ulica ta nosi jego imi\u0119). Mia\u0142 zaledwie 55 lat.<\/p>\n\n\n\n
Pogrzeb Mikulicza-Radeckiego by\u0142 dla Wroc\u0142awia wielkim wydarzeniem. Naukowiec zosta\u0142 pochowany ze wszystkimi honorami – w todze akademickiej. Wykonano jego mask\u0119 po\u015bmiertn\u0105, w pogrzebie uczestniczy\u0142y delegacje z r\u00f3\u017cnych o\u015brodk\u00f3w akademickich. W prasie niemieckiej i polskiej opublikowano wiele relacji z pogrzeb\u00f3w, wspomnie\u0144 po\u015bmiertnych i nekrolog\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Gr\u00f3b Jana Mikulicza znajduje si\u0119 w \u015awiebodzicach i zachowa\u0142 si\u0119 do dzi\u015b. Dzi\u0119ki staraniom uczni\u00f3w i pacjent\u00f3w Mikulicza, 27 maja 1909 roku, pojawi\u0142a si\u0119 tam marmurowa p\u0142askorze\u017aba autorstwa Arthura Volkmanna.<\/p>\n\n\n\nM\u00f3wi si\u0119 we Wroc\u0142awiu po jego \u015bmierci jeszcze d\u0142ugo kr\u0105\u017cy\u0142o powiedzenie: „Pierwszy jest kochany Pan B\u00f3g, a potem pan profesor Mikulicz”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Niemiecko-polski chirurg, profesor uniwersytet\u00f3w w Krakowie, Kr\u00f3lewcu i Wroc\u0142awiu Jan Antoni Mikulicz-Radecki (JJohann Freiherr von Mikulicz-Radecki) urodzi\u0142 si\u0119 na terenie dzisiejszej Ukrainy, w Czerniowcach. W medycynie naukowej i praktycznej znany jest jako tw\u00f3rca nowej techniki chirurgicznej i narz\u0119dzi chirurgicznych, \u015brodk\u00f3w antyseptycznych i aseptycznych, a tak\u017ce jako za\u0142o\u017cyciel dw\u00f3ch szk\u00f3\u0142 chirurgii: polskiej w Krakowie i niemieckiej […]<\/p>\n","protected":false},"author":319,"featured_media":2983,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_lmt_disableupdate":"","_lmt_disable":"","footnotes":""},"categories":[1167],"tags":[2507,2518,2510,2516,2514,2517,2511,2509,2515,2435,2512,2436,2506,2513,2508],"moimportance":[81],"motype":[1159],"moformat":[93],"class_list":{"0":"post-3483","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-education","8":"tag-historia-naukowca","9":"tag-historia-slynnego-naukowca","10":"tag-jan-mikulicz-radecki","11":"tag-katedra-chirurgiczna-w-krolewcu","12":"tag-klinika-billrotha","13":"tag-klinika-we-wroclawiu-1890-1905","14":"tag-lekarz-i-naukowiec-jan-mikulicz-radecki","15":"tag-lekarz-i-naukowiec-jan-mikulicz-radecki-drugi-po-bogu-czlowiek-we-wroclawiu","16":"tag-profesor-mikulicz-radecki","17":"tag-slawni-ludzie","18":"tag-utalentowane-dziecko-z-arystokratycznej-rodziny","19":"tag-wroclawianie","20":"tag-wroclawscy-naukowcy","21":"tag-wyksztalcenie-wyzsze-i-kariera-zawodowa","22":"tag-znani-naukowcy","23":"moimportance-retranslyacziya-v-agregatori","24":"motype-eternal","25":"moformat-longrid-korotka"},"modified_by":"Iryna Semerenko","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3483","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/319"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3483"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3483\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3496,"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3483\/revisions\/3496"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2983"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3483"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3483"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3483"},{"taxonomy":"moimportance","embeddable":true,"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/moimportance?post=3483"},{"taxonomy":"motype","embeddable":true,"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/motype?post=3483"},{"taxonomy":"moformat","embeddable":true,"href":"https:\/\/wroclaw.one\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/moformat?post=3483"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}