Polska jest jednym z najbardziej muzycznych krajów świata. Kraj ten dał światu takich kompozytorów jak Karol Lipiński, Fryderyk Chopin, Karol Szymanowski, Stanisław Moniuszko. To właśnie ich akademickie utwory muzyczne żyją do dziś wśród koneserów muzyki klasycznej — pisze serwis wroclaw.one.
Jeśli chodzi o polskie miasto Wrocław, jest ono ogólnie uważane za jedno z najbardziej muzycznych miast w kraju. Znany niemiecki kompozytor Johannes Brahms często odwiedzał miasto z koncertami, bo kiedyś studiował we Wrocławiu.
Znany kompozytor i pianista Maurycy Moszkowski urodził się we Wrocławiu. Był członkiem Berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych i wykładaczem. Wśród jego uczniów byli znani kompozytorzy światowi Józef Hoffman i Wanda Landowska.
Oczywiście Wrocław, który kojarzy się z nazwiskami znanych muzyków i kompozytorów, powinien mieć swoją Alma Mater w tej dziedzinie.
Historia powstania
Zaraz po zakończeniu II wojny światowej władze polskie rozpoczęły odbudowę infrastruktury wszystkich miast. We Wrocławiu wznowiono pracę na miejscowej Politechnice, a także zmodernizowano kilka szkół. Jeśli chodzi o szkołę muzyczną, nie było jej w mieście.
I to bardzo dziwne, bo Wrocław przed wojną można było nazwać kulturalną stolicą Prus. Znani muzycy bardzo często dawali koncerty w mieście. Nie ominęli miasta Ferenc Liszt i Henryk Wieniawski, którzy mogli kilka razy w roku przywieźć swoje kompozycje do budynku Breslauer Konzerthaus, który miał dwie sale koncertowe.
Jednak szkolenie młodych muzyków we Wrocławiu postanowiono już po wojnie. Początkowo powstało Dolnośląskie Towarzystwo Muzyczne. Jednym z inicjatorów był Wojciech Dzieduszycki, który ostatecznie wniósł bardzo duży wkład w życie kulturalne Wrocławia. W 1948 roku członkowie Towarzystwa zainicjowali spotkanie, na którym podjęto decyzję o otwarciu w mieście instytucji muzycznej.
Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna została otwarta pod koniec 1948 roku. Był to siódmy Klub Muzyczny w Polsce. Pierwszy rok studiów odbył tylko na jednym Wydziale — Pedagogicznym. Rozbudowa szkoły nie trwała długo. Już w następnym roku we wrocławskiej Szkole Muzycznej otwarto wydziały wokalno-instrumentalne.
Z roku na rok Szkoła Muzyczna we Wrocławiu nadal otwierała nowe wydziały. Później szkoła została przemianowana na Akademię Muzyczną. Już w tym czasie w instytucji działały wydziały teorii muzyki, Dyrygentury i kompozycji. W tym miejscu należy zauważyć, że proces edukacyjny w Polsce zaczął się szybko rozwijać. Dotyczyło to wszystkich uczelni wyższych. Politechnika Wrocławska w połowie lat 50. ubiegłego wieku uchodziła za jedną z najbardziej prestiżowych uczelni w Polsce. W ciągu kilku lat powstał także Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu.
Akademia w sercu Wrocławia
Akademia Muzyczna znajduje się w samym centrum Wrocławia. Na Placu Jana Pawła II stoi ozdobą dawny pałac o architekturze XIX wieku. Budynek ten był wykorzystywany jako dormitorium dla uczniów różnych szkół. Już w latach 90. ubiegłego wieku ukończono kolejne piętro.
Sam plac ma historyczne znaczenie dla Wrocławia. Została wzniesiona w 1813 roku i służyła mieszkańcom jako ścieżka spacerowa do lokalnego rynku. W okolicy przeprowadzono również prace archeologiczne, podczas których odkryto fragmenty średniowiecznych osad i dawnych fortyfikacji miejskich.
W 1866 roku na placu rozpoczęto prace budowlane według projektu architekta Hansa Zimmermana. Teren musiał się poszerzyć ze względu na potrzeby transportowe. Okolicę placu wzbogaciły o tereny zielone i kwietniki.
Następnie plac ozdobiono fontannami i pomnikami. Zainstalowano tu rzeźby znanych Otto von Bismarcka i Ernsta Segera. Na początku XX wieku centralny plac Wrocławia był prawdziwą ozdobą miasta ze względu na budowę na nim dużych budynków o dobrej architekturze.
Wojna zniszczyła ponad 80% budynków na placu. Lokalne władze postanowiły zburzyć ruiny i zbudować nowe. Budowa placu trwała do 1984 roku. W czasach współczesnych z okien Akademii Muzycznej można obserwować archeologiczne rzeźby Ernsta Segera, które są mianowane zabytkami miasta.
Karol Lipiński
Szkoła Muzyczna we Wrocławiu nosi imię wybitnego kompozytora Karola Lipińskiego, który przez 20 lat mieszkał we Lwowie.
Muzyk urodził się w 1790 roku w rodzinie kapelmistrza na dworze dynastii Potockich. Od dzieciństwa Karol lubił grać na skrzypcach. Przez cały czas pomagał mu ojciec Feliks Lipiński, który nauczył go doskonale posługiwać się instrumentem do dziesiątego roku życia.
Już wtedy rodzina Lipińskich przeniosła się do Lwowa. Tam ojciec przyszłego kompozytora podjął pracę u hrabiego Adama Starzeńskiego i często zabierał ze sobą Karola, który ćwiczył grę nie tylko na skrzypcach, ale także na wiolonczeli.
W 1809 roku Karol Lipiński został pierwszym skrzypkiem orkiestry w miejscowym teatrze. Talent młodego skrzypka nie został pominięty. Trzy lata później został mianowany dyrektorem muzycznym Teatru. Sam Karol miał wtedy zaledwie 22 lata.
W 1814 roku życie Karola zmieniło się dramatycznie po spotkaniu ze znanym niemieckim skrzypkiem Ludwigiem sporem. Ten ostatni doradzał utalentowanemu muzykowi, aby porzucił dyrygenturę i pracę w teatrze i skupił się na doskonaleniu gry na skrzypcach. Po powrocie do Lwowa Lipiński tak zrobił.
W kolejnych latach zaczął tworzyć własną muzykę. W 1817 roku Karol dał serię solowych koncertów skrzypcowych we Lwowie. Czując miłość publiczności, postanowił zorganizować pierwsze europejskie tournee. To właśnie podczas nich poznał legendarnego Nicolo Paganiniego, który później wystąpił na wspólnym koncercie w Piacenzie.
Koncerty w Europie dały Lipińskiemu wiele nowych znajomości i światową sławę. Nawiasem mówiąc, Karol Lipiński był pierwszym wykonawcą w Europie ukraińskiej piosenki ludowej „Jechał Kozak za Dunaj”, którą wykonał w Paryżu.
Lipiński bardzo polubił Wrocław. Po raz pierwszy z koncertami przybył do miasta w latach 20. XIX wieku. Od tego czasu bardzo często odwiedzał to miasto. Ludzie też lubili skrzypka, dlatego stale wypełniali sale koncertowe i pytali o kolejne koncerty.
W połowie lat 40. XIX wieku Karol Lipiński przeprowadził serię ostatnich koncertów w twórczości muzycznej. Ukończył je w Kijowie w 1846 roku. Następnie przeniósł się do wsi Urłów (obecnie rejon Zborowski). Założył tu szkołę muzyczną dla dzieci chłopskich.
W 1859 roku Lipiński poważnie zachorował. Dwa lata później zmarł z powodu powikłań ataku astmy. Pochowano go w Urłowie.
Rektorzy Akademii
Pierwszym rektorem Akademii został polski katolicki prezbiter Hieronim Feicht. Od dzieciństwa kochał grę na organach, którą studiował w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy. Już po studiach został nie tylko teologiem, ale także muzykologiem, pedagogiem i kompozytorem. Został badaczem muzyki dawnej polskiego średniowiecza.
We Wrocławiu znalazł się zaraz po wojnie. W 1946 został wykładowcą i kierownikiem Muzykologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Dwa lata później został pierwszym rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu. Pracował tam do 1951, skąd wyjechał na awans do Warszawy.
Na czele Akademii stał znany polski dyrygent i kompozytor Adam Kopyciński. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie rozpoczął karierę w Operze Wrocławskiej. Najpierw był pierwszym dyrygentem opery, a następnie został jej szefem. W 1957 został powołany na stanowisko rektora Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu i pracował do 1963.